O Κώστας Καρνάβας στην Natura 2011 στο Ίδρυμα Ευγενίδου

        
    

Μια σημαντική εικαστική έκθεση έργων ζωγραφικής και γλυπτικής με αφορμή τη διεθνή ημέρα περιβάλλοντος, φιλοξενείται στους χώρους του Ιδρύματος Ευγενίδου και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής.

Με αφορμή τη σημασία που το Ίδρυμα Ευγενίδου αποδίδει στη περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και στη συγκεκριμένη εικαστική παρέμβαση, αποφασίστηκε να τιμηθεί ο μεγάλος Δάσκαλος-Ζωγράφος  και σήμερα Ακαδημαικός, Παναγιώτης Τέτσης, για την καθοριστική συμβολή του προς αυτή την κατεύθυνση, με το έργο της ζωής του.

Οι 42 συμμετέχοντες  καλλιτέχνες επιλέχθηκαν έτσι ώστε τιμητικά να τον «συνοδεύσουν» με τα δικά τους έργα. Πολλοί υπήρξαν μαθητές του, άλλοι θαυμαστές του και δεν είναι λίγοι, όσοι εμπνεύσθηκαν από τις δημιουργίες του. 

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες είναι οι: Δάφνη Αγγελίδου, Λεμονιά Αμαραντίδου, Μάρκος Βενιός, Χρύσα Βέργη, Ελευθερία Γαλάτη, Παρασκευή Γαρδέλη, Χριστόδουλος Γκαλντέμης, Κορνήλιος Γραμμένος, Ελένη Δελή, Τάσος Δήμος, Μαριλένα Ζαμπούρα, Πέτρος Ζουμπουλάκης, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Ευαγγελία Ιωάννου, Ειρήνη Κανά, Κώστας Καρνάβας, Χρήστος Κεχαγιόγλου, Γιώργος Κουβάκης, Μαρία Κτιστοπούλου, Κυριακή, Αφροδίτη Λίτη, Μιχάλης Μαδένης, Πένη Μαναβή, Καλλιρόη Μαρούδα, Αλέξανδρος Μουστάκας, Ισμήνη Μπονάτσου, Γιάννης Νομικός, Γιώργος Ξενούλης, Φωτεινή Οθωναίου, Άγγελος Παναγιωτίδης, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Ηλίας Παπανικολάου, Γιάννης Παρμακέλης, Άντζελα Πετροχείλου, Κωνσταντίνος Ράμμος, Μάγδα Σιαμκούρη, Κώστας Σχοινάς, Βασίλης Τάγκαλος, Βαγγέλης Τζερμιάς, Άννα-Μαρία Τσακάλη, Μαρία Φιλοπούλου, Μανώλης Χάρος.

Την έκθεση επιμελείται η κριτικός και ιστορικός τέχνης, Αθηνά Σχινά. Διάρκεια έως 15 Ιουλίου

Πηγή : http://www.artnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1744:-natura-2011-&catid=77:ellinikes&Itemid=420

Η φτώχεια είναι η πιο μεγάλη βία

 







Γράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος

Υπάρχει ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, που το μελοποίησε, μάλιστα, ο Σταύρος Κουγιουμτζής. Kι αυτό το ποίημα μου φέρνει στο νου, αυτόματα μόλις το διαβάσω, τη σημερινή Ελλάδα: «Μπατιρημένο κουρείο Σάββατο βράδι χωρίς δουλειά, μπατιρημένο κορμί Σάββατο βράδυ χωρίς έρωτα». Και θέλω να πω αμέσως ότι το μπατιρημένο κουρείο με πονάει περισσότερο από το μπατιρημένο κορμί. Γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια λαϊκή γειτονιά, κάτω από την πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας, πια).

Kαι δεν μπορεί να φύγει απ’ το μυαλό μου, απ’ τη ψυχή μου, η εικόνα ενός κουρείου, Φυλής και Φωκαίας, που είχε ελάχιστους πελάτες ακόμη και το Σάββατο και ο φουκαράς ο κουρέας, με την άσπρη ποδιά, κοίταζε απεγνωσμένα  από το παράθυρο του μαγαζιού του έξω  στο δρόμο, μήπως εμφανισθεί κάποιος πελάτης, έστω για ένα ξύρισμα, έστω για μερικές δραχμούλες…

Χρόνια δύσκολα, της δεκαετίας του ’50. Μόλις τελειώσει ο Εμφύλιος (1949), δεν υπήρχε δουλειά-υπήρχαν, αντίθετα, πιστοποιητικά «κοινωνικών φρονημάτων». Γιατί, όμως, τα γράφω τώρα όλα αυτά; Γιατί είδα, προ ημερών, στο Σύνταγμα, σε ,ία από τις συγκεντρώσεις ων «αγανακτισμένων», ένα σύνθημα. Αυτό: «Η πιο μεγάλη βία είναι η φτώχεια». Ναι. Η πιο μεγάλη βία είναι η φτώχεια. Το απλήρωτο νοίκι, το απλήρωτο γραμμάτιο, η ανεργία. Και θυμάμαι μια συνταρακτική σκηνή, σε θεατρικό έργο: τέσσερις, πέντε άντρες κουβεντιάζουν  σε ένα δρόμο. Ξάφνου, εμφανίζεται και ένας έκτος. Αδύνατος. Αξύριστος. Με τριμμένο παντελόνι. Κάποιος από την παρέα, κάνει να τον χαιρετήσει. Και κάποιος άλλος, του λέει αυστηρά: «Μην του μιλάς αυτουνού. Είναι άνεργος»! Δηλαδή, άνεργος ίσον άρρωστος, χανσενικός, χτικιάρης, αποσυνάγωγος.

Παρακολουθώ συστηματικά τις ειδήσεις που αναφέρονται στην ανεργία. Και ο καθηγητής Σάββας Ρομπόλης, επιστημονικός διευθυντής στη ΓΣΕΕ, είναι φίλος μου. Τρελαίνομαι  κάθε φορά που βλέπω ότι οι δείκτες της ανεργίας παίρνουν τον ανήφορο. Και τρελαίνομαι περισσότερο, όταν αυτά τα απελπιστικά νούμερα της ανεργίας αφορούν στους νέους. Και τις γυναίκες. Αλήθεια, πώς μπορεί ένα παλικάρι 25 χρόνων, μια κοπελίτσα στα 22, να σχεδιάσουν το μέλλον τους; Πώς μπορούν ν’ ανοίξουν σπιτικό, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να επιζήσουν, σ’ αυτό τον άθλιο κόσμο, αυτούς του σκουριασμένους, τους ελεεινούς καιρούς;

Διάφοροι, διάφορα λένε και γράφουν για τις λαοσυνάξεις στο Σύνταγμα και αλλού. Για το κίνημα των Αγανακτισμένων. Αναρωτιέμαι, όμως: ένας άνεργος νέος, μια άνεργη νέα, που τα βλέπουν όλα σκοτεινά μπροστά τους, τι θα κάνουν; Θα κάθονται μπρος στην τηλεόραση και θα κλαίνε τη μοίρα τους ή θα χαζογελάνε με τις «λάιφ στάιλ» εκπομπές; Το έδαφος σείεται κάτω από τα πόδια τους. Και σείεται συνεχώς. Ένας σεισμός διαρκείας, που σπάει νεύρα και αντοχές, που εξουθενώνει και διαλύει. Δεν πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να αντιδράσουν; Να βγουν από τα σπίτια  τους και να ενώσουν τη φωνή της διαμαρτυρία και της οργής τους με τη φωνή και άλλων που έχουν τα ίδια προβλήματα, γλιστράνε κάθε μέρα και πιο πολύ, στην απόγνωση;

Και να σκεφτεί κανείς, ότι μερικά χρόνια πιο πριν, τίποτα δεν έδειχνε ότι η Ελλάδα θα γκρεμιζόταν στην άβυσσο της ανυποληψίας και της οικονομικής κατάρρευσης. Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας αποδείχτηκαν ανάξιοι των περιστάσεων. Όσο για μας, τους πολίτες, αποχαυνωμένοι από τη ψεύτικη ευμάρεια και τη γκλαμουράτη ηλιθιότητα, δεν βγάζαμε κιχ. Το μόνο που μας ενδιέφερε, στη μέγιστη πλειοψηφία μας, ήταν το «πρώτο τραπέζι πίστα», δυστυχώς…

Πηγή : http://kafeneio-gr.blogspot.com/2011/06/blog-post_5492.html

Το "Σχέδιο Φοίνιξ" . Ένα Παγκόσμιο Νόμισμα ;

Το σχέδιο αυτό είχε περιγράψει από το 1988 σε πρωτοσέλιδο άρθρο του ο “Economist” . «Φοίνιξ» ήταν η κωδική ονομασία του νέου παγκόσμιου νομίσματος, επειδή ακριβώς η γέννησή του από τις στάχτες του παλαιού νομισματικού συστήματος θα θύμιζε την αναγέννηση του αρχαίου Φοίνικα από τις στάχτες του. Το νέο νόμισμα θα γεννιόταν το 2018, σύμφωνα με την «προφητεία» του Economist, από τον «γάμο» του δολαρίου, των ευρωπαϊκών νομισμάτων και του γιεν και, ίσως, ορισμένων φτωχότερων χωρών. «Η παγκόσμια προσφορά φοίνικα (σ.σ.: χρήματος) θα ρυθμιζόταν από μια νέα κεντρική τράπεζα, που θα αποτελούσε πιθανότατα τη μετεξέλιξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».

Αυτό που ξεχνούσε το περιοδικό να αναφέρει ήταν η πολιτική παράμετρος αυτού του μεγάλου νομισματικού παιχνιδιού: για να υπάρξει μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα, που θα αποτελέσει τη μετεξέλιξη του ΔΝΤ, χρειάζεται και κάποια μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης, που δεν θα έχει σοβαρούς δημοκρατικούς περιορισμούς (η έννοια των παγκόσμιων εκλογών δεν έχει εφευρεθεί ακόμα) και θα αντλεί την ισχύ της από τις χώρες που κυριαρχούν και στη μετοχική σύνθεση του ΔΝΤ, δηλαδή τις προηγμένες βιομηχανικές χώρες της Δύσης, με επικεφαλής τις ΗΠΑ. Από πολιτική άποψη, το «σχέδιο Φοίνιξ» φαίνεται άκρως προβληματικό, τουλάχιστον σε οποιονδήποτε έχει στοιχειώδη δημοκρατική ευαισθησία, γι’ αυτό και το σχετικό άρθρο του “Economist” περιέγραφε εξαντλητικά τις οικονομικές ευκολίες και αρετές ενός παγκόσμιου νομίσματος, χωρίς να μπαίνει στα πολιτικά ζητήματα που σχετίζονται με το νέο νόμισμα.

Αρκετά χρόνια και πολλές οικονομικές κρίσεις αργότερα, και ενώ το έτος 2018 δεν φαίνεται πια τόσο μακρινό, αυτή η «προφητεία» του Economist γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη. Τρεις μήνες πριν φυλακισθεί και αποπεμφθεί από το ΔΝΤ, ο Ντομινίκ Στρος Καν περιέγραφε πώς οραματιζόταν την έξοδο από την παγκόσμια οικονομική κρίση με τη δημιουργία ενός παγκόσμιου νομίσματος, που θα είχε τη βάση του στα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα (Special Drawing Rights), δηλαδή στο «εικονικό νόμισμα» που χρησιμοποιεί το ΔΝΤ στις συναλλαγές του με τις κυβερνήσεις .

Ο Στρος Καν φαίνεται ότι έκανε ένα λάθος, από υπερβάλλουσα φιλοδοξία να πάρει τον τίτλο του «πατέρα του νέου νομίσματος»: όχι μόνο κινήθηκε πρόωρα για να ανακοινώσει στον κόσμο το φιλόδοξο σχέδιο, αλλά έσπευσε να δηλώσει ότι στη νομισματική βάση του νέου συστήματος θα πρέπει να περιληφθούν και τα νομίσματα μεγάλων οικονομικών δυνάμεων του (πρώην) Τρίτου Κόσμου, όπως της Κίνας, η οποία άλλωστε έχει στα «σεντούκια» της αμερικανικά ομόλογα αξίας 2,85 τρισ. δολ.  και δεν μπορεί να αγνοηθεί ως βασικός παγκόσμιος νομισματικός «παίκτης». Ο Στρος Καν λέγεται ότι ήταν αποφασισμένος να πιέσει στη Σύνοδο του G8 στην Ντοβίλ, που έγινε την περασμένη εβδομάδα χωρίς την παρουσία του, για την επίσπευση της εφαρμογής του «σχεδίου Φοίνιξ», με συμμετοχή της Κίνας. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στην αμερικανική κυβέρνηση (πάσα σχέση αυτής της δυσαρέσκειας με τη δικαστική του περιπέτεια είναι ασφαλώς συμπτωματική).

Γιατί όλα αυτά έχουν σχέση με την Ελλάδα; Πολύ απλά, πριν «μηδενίσει το κοντέρ» στο παγκόσμιο νομισματικό παιχνίδι, θα πρέπει να γίνει ένα μεγάλο «ξεκαθάρισμα», υπό τη μορφή μιας παγκόσμιας κρίσης χρέους, που θα προετοιμάσει το έδαφος για να γίνει πολιτικά δεκτό με ανακούφιση το «σχέδιο Φοίνιξ». Σε αυτό το «ξεκαθάρισμα», σε αυτό τον παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο, ο πλανήτης θα χωρισθεί σε νικητές και ηττημένους: νικητές θα είναι όσοι έχουν τα λιγότερα χρέη και την καλύτερη δυνατότητα εξυπηρέτησής τους, αλλά και τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία. Οι ηττημένες χώρες αυτού του πολέμου, αυτές που θα βρεθούν υπερχρεωμένες και χωρίς περιουσία θα καταδικασθούν σε ρόλο παρία στο νέο σύστημα, ή, ορθότερα, σε καθεστώς αιώνιας δουλείας στο χρέος, σε ένα νομισματικό σύστημα που θα ελέγχεται από τους νικητές.

Το μεγάλο «ξεκαθάρισμα» άρχισε στις ΗΠΑ από τράπεζες, πέρασε στην Ευρώπη, με τον «πόλεμο» να μεταφέρεται σε ολόκληρα έθνη του αναπτυγμένου κόσμου και θα συνεχισθεί μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας, όπου νικητές και ηττημένοι θα έχουν πια ξεχωρίσει, τόσο σε επίπεδο εθνών, όσο και σε επίπεδο επιχειρηματικών/τραπεζικών οντοτήτων. Γι’ αυτό και η σημερινή περιπέτεια της Ελλάδας έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από όση φαντάζονται οι περισσότεροι: δεν είναι απλώς μια κρίση, που αργά ή γρήγορα θα ξεπερασθεί, με περισσότερες ή λιγότερες θυσίες. Είναι μια «πολεμική περιπέτεια», με οικονομικούς όρους, από την οποία θα κριθεί η τύχη της χώρας στο νέο νομισματικό σύστημα που αναδύεται.

Πηγή : http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/2810------lr

«Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», Εφυγε ο Μανώλης Ρασούλης.

Λόγια και σκέψεις από το επίσημο site του Μανώλη Πρασούλη : http://www.rasoulis.gr/ :

"Το παρόν site, για μένα, έστω και επίσημο, δεν είναι να παραθέσω τα πεπραγμένα μου, εν είδη πρόωρου μνημόσυνου, τα προικώα μου σε στιλ: θαυμάστε με και εσείς ,εκτός από μένα (που

και αυτό μπορεί να περιλαμβάνεται στο σκεπτικό αλλά ως δευτερογενές)  αλλά να εκθέσω μεν τα πεπραγμένα μου, όσο μπορώ περισσότερα, για να δείξω ότι δούλεψα – και δουλεύω- και δεν

υπήρξα χαραμοφάης, και αφού  υπερασπιστώ τον περιφρονημένο κατατρεγμένο και πρωτοπόρο χαρακτήρα των προϊόντων των κόπων μου, να καταγράψω τις προσπάθειες των όσων δεν

ηθέλησαν να παραχθούν αυτά τα προϊόντα και το γιατί ο παραγωγός τους –εγώ δηλαδή- έγινα το σκοτεινό αντικείμενο του φθόνου τους. Όμως θέλω να καταγράψω όχι τις κινήσεις των εχθρών

που έτσι και αλλιώς θα υπήρχαν, αλλά εκείνων των κρατικών φορέων και ιθυνόντων εν ονόματι τάχαμ του δημοσίου συμφέροντος, -ουσιαστικά εις βάρος του- χρησιμοποίησαν τους εθνικούς

 και κρατικούς οργανισμούς και μηχανισμούς εναντίον μου και εναντίον της δουλειάς μου, που επωμίστηκε σε τελευταία ανάλυση το δημόσιο συμφέρον και το ξεκαθάρισμα του τι είναι

επιτέλους πολιτισμός, και πώς αυτός θωρακίζει  τη χώρα ή καταντά τροτέζα  στη Συγγρού του εκάστοτε και ενίοτε γραφειοκρατικού, μικροπολιτικού συμφέροντος.

Όποιος λοιπόν, έντιμος, ευαίσθητος, αντικειμενικός θα ήθελε να εντρυφήσει  στην πορεία της ιδεολογικής μου ηθικής και αισθητικής απόσταξης , θα λάβει υπόψη του πάραυτα με το μικρό

έργο μου και το ιστορικό μου πώς η Λερναία Ύδρα (και η δίδυμη αδελφή της, δηλαδή οι ημέτεροι) προσπάθησε και προσπαθεί να το παροπλίσει , περιθωριοποιήσει, να του κάνει λοβοτομή εκεί που αυτό οραματίζεται τη Χρυσή τομή.

Δεν το κάνω από στιλ ούτε από γκρίνια που αναφέρομαι επίμονα σε περιστατικά που δείχνουν ανάγλυφα αλλά και σημειολογικά τις συσχετίσεις και της τριβής μεταξύ της δικής μου προσπάθειας αλλά και της Λερναίας Ύδρας. Όχι μόνο απλώς για την ιστορία όπως λένε.

Η καταγραφή του κοινωνικού πλαισίου –που διαμορφώνει και ελέγχει η πιο αδυσώπητη αποκρουστική και παρακμιακή κάστα των νεόπλουτων αρχοντοχωριατών μικροαστών-

τους οποίους στο βάθος αγαπώ αλλά δεν εκτιμώ- έχει πρώτιστη σημασία για την εντόπιση των παραμέτρων, των αξόνων, και των αναδιπλώσεων της συνολικής δουλείας μου, που σαφώς προεκτείνεται στη στάση ζωής που κρατώ, ελπίζω με κάποια συνέπεια, και που απ’αυτή τροφοδοτείται και νοηματοδοτείται.

Επομένως, και να τα γκαγκαρώσω, κάποια στιγμή, (και δεν είμαι από πέτρα ούτε αθάνατος) να υπάρχει τουλάχιστον ένα site, όχι απολίθωμα, αλλά σαν ημερολόγιο ενός τύπου που προσπάθησε

να βιώσει και να αντιληφθεί την αντίστιξη της ζωής, του έρωτα και του θανάτου. Μπας και κανένας άλληλος μάθει κάτι απ’ αυτό και κάνει μέσα του ένα βζνννγκ.

Απ’αυτήν την άποψη και υπ’ αυτή την έννοια ας είναι ευλογημένο το παρόν site. (πιστεύω και δεν ξέρω γιατί, αν ζούσε στις μέρες μας ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα’χε και αυτός ένα site).

Υ.Γ.  Το σπουδαιότερο, ότι ο τύπος αυτός (εγώ δηλαδή) ενσαρκώθη  σ'ένα οριακό timing όπου πλανήτης και ανθρώπινο είδος, αντικειμενικά βρίσκονται στον έσχατο κίνδυνο, και η ηθική του αγωνία επυρακτούτο όχι από το ερώτημα: να ζει κανείς ή να μην ζει, αλλά αν υπάρχει δικαιοδοσία,

εκ της διαλεκτικής, περί σωτηρίας του πλανήτη ή του είδους παρέμβασης ναυαγοσωστικού περιεχομένου ή καρμικά θα έπρεπε να γίνει αποδεχτό το προαποφασισθέν και να γράφει η οθόνη

το ίσως λυτρωτικό, τελειωτικό: The End."

Καλό σου ταξίδι Μανώλη!



Η Luz Casal στήν Αθήνα ...18 και 19 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής

Με μια εντυπωσιακή και πολυμελή ορχήστρα σημαντικών σολιστών ανεβαίνει την Παρασκευή 18 και το Σάββατο 19 Μαρτίου στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών η μεγάλη ντίβα της Ιβηρικής, η ανεπανάληπτη Luz Casal, ενώ την Κυριακή 20 Μαρτίου εμφανίζεται στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Η εγχείριση πέτυχε, ο ασθενής πεθαίνει

Παραζαλισμένη όλη η Ελλάδα παρακολουθεί τα σενάρια της καταστροφής και της σωτηρίας χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί σε ποιο από τα δυο πρέπει να δώσει βάση. Η αξιολόγηση των σημερινών συνθηκών και των προοπτικών του μέλλοντος δεν είναι ασφαλώς εύκολη υπόθεση, εδώ ολόκληροι υπουργοί, διαπρεπείς οικονομολόγοι και διάσημοι γκουρού δεν μπορούν να βγάλουν άκρη και οι απόψεις τους μοιάζουν με τη μέρα και τη νύχτα.
Στέγνωσε η αγορά από ρευστό, οι νέες περικοπές μισθών και συντάξεων επιταχύνουν το κύμα πτωχεύσεων και είναι γενική η πεποίθηση ότι τα χειρότερα δεν έχουν έλθει ακόμη. Η κοινωνία δείχνει εξαντλημένη από την κακή της μοίρα, η ανεργία θερίζει και τα συσσίτια κερδίζουν συνεχώς νέους τροφίμους.
Που πηγαίνουμε μέσα σ αυτή μαυρίλα και που θα καταλήξει αυτή η κατάσταση είναι το ερώτημα που βρίσκεται σε όλων τα χείλη. Οπου και να κοιτάξεις βλέπεις αγωνία και πανικό, το αύριο φαίνεται πιο σκοτεινό και οι ειδήσεις πού ΄ρχονται είναι η μια πιο χειρότερη από την άλλη. «Ερχεται η καταστροφή» λένε όσοι κοντράρουν το μνημόνιο, «η έξοδος από την κρίση είναι εφικτή» λένε κάποιοι άλλοι που θέλουν να τονώσουν το πεσμένο ηθικό.
Η κατάσταση θυμίζει το γνωστό «η εγχείριση πέτυχε, ο ασθενής πέθανε» και είναι βέβαιο ότι όσοι μπορέσουν να σωθούν σ αυτή τη τρικυμία, θα ζήσουν και καλύτερες μέρες στο μέλλον, το κοντινό ή το απώτερο. Ισως αυτή η ελπίδα μας κρατήσει όρθιους, ίσως αυτή η ελπίδα διαψεύσει τελικά τις Κασσάνδρες.
Η ελπίδα, ίσως η τελευταία, τώρα λέγεται Συμβούλιο Κορυφής στα τέλη Μαρτίου με την εκτίμηση ότι η φράου Μέρκελ δεν θα επιμείνει στη θανατική καταδίκη της Ελλάδας. Ότι ο αργός θάνατος θα ανακοπεί καθώς σε κανένα δεν συμφέρει μια ημιθανής χώρα με κίνδυνο να αρχίσει το ξήλωμα του ευρώ και της ΕΕ. Ολοι θα βγουν χαμένοι από μια τέτοια εξέλιξη που κανείς δεν εύχεται και στο τέλος θα επικρατήσει η σύνεση και η λογική.
Ας σωθεί πρώτα η χώρα και μετά θα υπάρχει καιρός να κλείσουν και οι εωτερικοί λογαριασμοί. Δεν θα μπορέσουν να τη βγάλουν καθαρή όσοι μας έφεραν σ αυτή την κατάσταση και πρώτοι απ όλους οι πολιτικοί που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο της ευθύνης. Είτε τα φάγαμε μαζί, είτε τα έφαγαν χώρια, είτε υπάρξει δικαστική καταδίκη, είτε όχι, έχουν καταδικαστεί από το λαό κι αυτό θα φανεί στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν.


Πηγή : http://www.sofokleous.gr/

CICLO DE CINE: Gran homenaje a Luis García Berlanga

El Instituto Cervantes de Atenas y la Embajada de España organizan un homenaje cinematográfico, que reúne cinco películas de este gran cineasta español, que se proyectarán los jueves, desde el
3 hasta el 31 de marzo.

Todas las películas cuentan con subtítulos en griego.

Luis García Berlanga, uno de los más importantes directores de cine español del siglo XX, falleció en Madrid en noviembre de 2010 a los 89 años de edad. Gran renovador del cine español, junto a Juan Antonio Bardem, durante la postguerra española de los años 50, su trayectoria cinematográfica, de más de medio siglo, le ha convertido en un mito del cine español y en un cronista insuperable de la idiosincrasia española.
Nacido en Valencia, ingresó en 1947 en el Instituto de Investigaciones y Experiencias cinematográficas de Madrid y, a partir de “Bienvenido mister Marshall”, rodada en 1953 y auténtica obra maestra del cine español, dirigió otras 16 películas en las que siempre estuvieron presentes la ironía y la sátira combinadas con un enorme humanismo y una crítica ácida a la sociedad de cada época. Las cinco películas seleccionadas, que corresponden a distintas etapas de su cinematografía, son muy características de lo que se conoce como “estilo Berlanga”.

Entre las numerosas distinciones que obtuvo Berlanga podemos destacar el Premio Príncipe de Asturias de las Artes en 1986 (primer cineasta en obtenerlo), la Medalla de Oro de las Bellas Artes en 1981 y el Premio Nacional de Cinematografía en 1980. Fue nominado para el Oscar a la mejor película extranjera en 1961 por Plácido. Fue también Presidente de honor de la Academia del Cine español.
Salón de Actos del Instituto Cervantes de Atenas, Mitropóleos 23, Síndagma, Atenas.

Entrada libre.

PROGRAMA

03.03.2011, 19.30 h.             Bienvenido Mr. Marshall (España, 1952, 75 min.), con Lolita Sevilla,
Alberto Romea, Rafael Alonso, Angel Alvarez, Jose Isbert, Manolo Morán y Fernando Rey.


10.03.2011, 19.30 h.             Plácido (España, 1961, 85 min.) con Cassen, José Luis López Vázquez, Elvira Quintillá, Amelia de la Torre, Julia Caba Alba, Amparo Soler Leal, Manuel Alexandre, Mari Carmen Yepes, Agustín González, Luis Ciges y Antonio Ferrandis.


17.03.2011, 19.30 h.             El verdugo (España, 1963, 87 min.) conJ osé Isbert, Nino Manfredi, Emma Penella, José Luis López Vázquez, Ángel Álvarez, María Luisa Ponte, María Isbert y Julia Caba Alba.


24.03.2011, 19.30 h.             Patrimonio nacional (España, 1981, 106 min.) con Luis Escobar,
José Luis López Vázquez, Amparo Soler Leal, Mary Santpere, Luis Ciges y Agustín González

..
31.03.2011, 19.30 h.             La vaquilla (España, 1985, 116 min.) con Alfredo Landa, Guillermo Montesinos, Santiago Ramos, José Sacristán, Eduardo Calvo y Carlos Velat.


Sol Latino : www.solatino.gr

Instituto Cervantes De Atenas , Aφιέρωμα στον Λουίς Γκαρθία Μπερλάνγκα

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ:

Μεγάλο αφιέρωμα στον Λουίς Γκαρθία Μπερλάνγκα


Το Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας και η Πρεσβεία της Ισπανίας διοργανώνουν μεγάλο αφιέρωμα που περιλαμβάνει
 πέντε ταινίες του σπουδαίου ισπανού κινηματογραφιστή, που θα προβληθούν από τις 3 ως τις 31 Μαρτίου, κάθε Πέμπτη.
Όλες οι ταινίες έχουν υποτίτλους στα ελληνικά.

Ο Λουίς Γκαρθία Μπερλάνγκα γεννήθηκε στη Βαλένθια το 1921 και το 1947 εισήχθη στο Ινστιτούτο Κινηματογραφικών Ερευνών και Εμπειριών της Μαδρίτης.
Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται από την καυστική ειρωνεία και την πικρή σάτιρα για τις διαφορετικές κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις της Ισπανίας της εποχής του. Κατά την περίοδο της δικτατορίας του Φράνκο εντυπωσίασε με την ικανότητά του να εξαπατά έξυπνα την λογοκρισία της εποχής με καταστάσεις και διαλόγους όχι πολυ ξεκάθαρους αλλά μιας πραγματικά ευφυούς δεύτερης ανάγνωσης. Με μεγάλη ανθρωπιά και εκπληκτική απλότητα ήταν ο ιστορικός και η συνείδηση – καλή και κακή – μιας χώρας βασανισμένης από τα τραύματα του πολέμου, ήταν ο θεματοφύλακας του συλλογικού ισπανικού βίου αυτής της τυρρανισμένης εποχής. 

Σ’ αυτόν και στον Αντόνιο Μπαρντέμ, αποδίδεται η ανανέωση του ισπανικού κινηματογράφου.
Τιμήθηκε με διεθνή βραβεία και διακρίσεις στα σημαντικότερα φεστιβάλ κινηματογράφου (Καννών, Βενετίας, Μόντρεαλ, Βερολίνου). Στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι συμπεριελήφθη στην δεκάδα των σημαντικότερων κινηματογραφιστών στον κόσμο. Έχει λάβει επίσης αμέτρητες διακρίσεις στην Ισπανία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Τεχνών «Πρίγκιπας της Αστούριας» το 1986, το Χρυσό Μετάλλιο Καλών Τεχνών το 1981, το Εθνικό Βραβείο Κινηματογραφίας το 1980. Το 1961 η ταινία του Πλάθιδο, ήταν υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Πέθανε τον Νοέμβριο του 2010 σε ηλικία 89 ετών.
Αίθουσα εκδηλώσεων του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας, Μητροπόλεως 23, Σύνταγμα, Αθήνα.

Είσοδος ελεύθερη.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
03.03.2011, 19.30 Καλώς ορίσατε κ. Μάρσαλ (Ισπανία, 1952, 75 λεπτά), με τους Λολίτα Σεβίγια, Αλμπέρτο Ρομέα, Ραφαέλ Αλόνσο, Άνχελ Άλβαρεθ, Χοσέ Ισμπέρτ, Μανόλο Μοράν, Φερνάντο Ρέι.
…
10.03.2011, 19.30              Πλάθιδο (Ισπανία, 1961, 85 λεπτά) με τους Κασέν, Χοσέ Λουίς Λόπεθ Βάθκεθ, Ελβίρα Κιντιγιά, Αμέλια ντε λα Τόρρε, Χούλια Κάβα Άλμπα, Αμπάρο Σολέρ Λεάλ, Μανουέλ Αλεχάντρε, Μαρί Κάρμεν Γιέπες, Αγκουστίν Γκονθάλεθ, Λουίς Θίγες, Αντόνιο Φερράντις.
...
17.03.2011, 19.30             Ο δήμιος (Ισπανία, 1963, 87 λεπτά) με τους Χοσέ Ισμπέρτ, Νίνο Μανφρέντι, Έμμα Πενέλλα, Χοσέ Λουίς Λόπεθ, Βάθκεθ, Άνχελ Άλβαρεθ, Μαρία Λουίσα Πόντε, Μαρία Ισμπέρτ, Χούλια Κάβα Άλμπα.
...
24.03.2011, 19.30              Εθνική κληρονομιά (Ισπανία, 1981, 106 λεπτά) με τους Λουίς Εσκομπάρ, Χοσέ Λουίς Λόπεθ Βάθκεθ, Αμπάρο Σολέρ Λεάλ, Μάρι Σαντπέρε, Λουίς Θίγες, Αγουστίν Γκονθάλεθ
....
31.03.2011, 19.30              Ο μικρός ταύρος (Ισπανία, 1985, 116 λεπτά) με τους Αλφρέντο Λάντα, Γκιγιέρμο Μοντεσίνος, Σαντιάγο Ράμος, Χοσέ Σακριστάν, Εδουάρδο Κάλβο, Κάρλος Βελάτ.

Πηγή : Sol Latino , http://www.solatino.gr/

Θα πουλάνε παγωτό από μητρικό γάλα !!! Θα τρελλαθούμε ;

Ένα μαγαζί του Λονδίνου που πουλά παγωτά σκοπεύει να δημιουργήσει παγωτό από μητρικό γάλα, το οποίο, όπως λέει, οι πελάτες θα πρέπει να θεωρήσουν οργανικό.

Στο παγωτό αυτό έδωσαν την ονομασία Baby Gaga και θα είναι διαθέσιμο από αύριο Παρασκευή στο κατάστημα Icecreamists στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου.

Ο ιδρυτής του Icecreamists Ματ Ο’ Κόνορ δήλωσε αισιόδοξος για το εγχείρημα αυτό, να μετατρέψει το "θαύμα της μητρότητας" σε παγωτό το οποίο θα πωλείται 14 λίρες (16 ευρώ)η κάθε μπάλα.

Το μητρικό γάλα θα παρέχεται από μητέρες που απάντησαν σε μία αγγελία στο φόρουμ Mumsnet.

Μία από αυτές τις γυναίκες, η Βικτόρια Χίλεϊ 35 ετών από το Λονδίνο που εργάζεται με γυναίκες που έχουν προβλήματα στο θηλασμό, δώρισε το γάλα της στο μαγαζί αφού είδε την αγγελία. Δήλωσε εξάλλου ότι πιστεύει πως αν οι ενήλικες συνειδητοποιούσαν πόσο γευστικό είναι το μητρικό γάλα, τότε οι νέες μητέρες θα είναι πιο πρόθυμες να θηλάσουν.

Τα συστατικά της συνταγής για το παγωτό Baby Gaga είναι μητρικό γάλα, βανίλια Μαδαγασκάρης και άρωμα λεμονιού.

Ο Ο’ Κόνορ επεσήμανε άλλωστε ότι το συγκεκριμένο είδος παγωτού θα είναι μία από τις νέες "καινοτόμες" γεύσεις που θα πωλούνται από το μαγαζί του.

Πηγή : Real.gr

Δεν Πληρώνω , Δεν Πληρώνω

Πρωτοφανείς διαστάσεις παίρνει το κίνημα λαϊκής αμφισβήτησης νόμων και θεσμών που θυμίζουν το κλασικό πλέον «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» του Ντάριο Φο. Η αρχή έγινε με το κίνημα μη πληρωμής των διοδίων στις εθνικές οδούς και συνεχίστηκε με τον δήμαρχο Στυλίδας Απ. Γκλέτσο που ξήλωσε δυο φορές τις μπάρες στην Πελασγία για την ελεύθερη διέλευση των δημοτών του.

Κάποιοι λένε ότι οδηγούμαστε σε κοινωνική εξέγερση στα πρότυπα της Τυνησίας καθώς όλο και δυσκολεύουν οι δυσκολίες διαβίωσης με τις περικοπές, την ανεργία και τη συνεχή αύξηση των αγαθών και υπηρεσιών. Το κόστος ζωής γίνεται δυσβάστακτο για μεγάλο τμήμα των πολιτών και η αντίδραση όλο και θα οξύνεται. Είναι κι αυτή μια άλλη όψη των συνεπειών του μνημονίου με το οποίο αναγκάζεται να πορεύεται η κοινωνία. Εντάξει η χώρα ίσως αποφύγει την πτώχευση, τι γίνεται όμως με τη χρεοκοπία των πολιτών; Δυστυχώς σ αυτό δεν υπάρχει απάντηση και από ότι φαίνεται ισχύει το ευαγγελικό «Ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Πηγή : http://www.sofokleousin.gr/archives/66729

Ατμόσφαιρα μεσοπολέμου στην Ευρώπη

 

Παγκόσμια ανησυχία

Η παγκόσμια οικονομική κρίση προκάλεσε μια κατάσταση η οποία προκαλεί πλέον σοβαρότατες ανησυχίες όχι μόνο οικονομικές και νομισματικές, αλλά και πολιτικές. Ο παράγοντας που διαταράσσει τους συσχετισμούς δυνάμεων είναι η Γερμανία- όχι μόνο, αλλά πρωτίστως. Είκοσι χρόνια μετά την ενοποίηση της ως αποτέλεσμα της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης και του στρατοπέδου του «υπαρκτού σοσιαλισμού», η Γερμανία αισθάνεται παντοδύναμη στην Ευρώπη. Αξιοποιώντας την ΕΕ και το ευρώ υπέρ της, η Γερμανία ενίσχυσε αποφασιστικά τον ηγεμονικό της ρόλο στη Γηραιά Ήπειρο. Περιθωριοποίησε εντελώς τη Βρετανία, εγκατέλειψε την προνομιακή μεταχείριση που έδειχνε προς τη Γαλλία επί σαράντα ολόκληρα χρόνια μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να την αξιοποιεί ως φύλλο συκής για να μην προκαλέσει αντιδράσεις στους ευρωπαϊκούς λαούς η εκ νέου γιγάντωση της Γερμανίας, η οποία έπνιξε την Ευρώπη στους ωκεανούς αίματος των δυο παγκόσμιων πολέμων του 20ού αιώνα. Αποτίναξε τα στρατιωτικά δεσμά των ΗΠΑ που ήταν υποχρεωμένη να ανέχεται όσο υπήρχε η ΕΣΣΔ και ο κίνδυνος πολέμου των δυο συστημάτων.

Το Δ’ Ράιχ

Η ΕΟΚ και η ΕΕ στη συνέχεια, οι οποίες υποτίθεται ότι θα τιθάσευαν τη γερμανική επιθετικότητα και θα την εγκλώβιζαν στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ενοποίησης μιας πολύπλευρης συνεργασίας των ευρωπαϊκών κρατών, απέτυχαν παταγωδώς σε αυτή την αποστολή τους. Το Βερολίνο ανέχτηκε αρχικά μια ΕΟΚ συνεργασίας ευρωπαϊκών εθνών. Στη συνέχεια όμως μετέτρεψε την ΕΟΚ και κυρίως την ΕΕ (από το 1992 κι έπειτα) σε μοχλό ενίσχυσης της κυριαρχίας της Γερμανίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Σήμερα φτάσαμε πλέον στο σημείο όπου η γερμανική ηγεσία δείχνει αποφασισμένη να εγκαταλείψει ακόμη και τα προσχήματα. Αρνείται τον επίπονο και σαφώς πιο δαπανηρό δρόμο της συγκρότησης ενός ευρωπαϊκού πόλου στο διεθνές σκηνικό, ενός πόλου που αυτονόητο είναι ότι θα βρίσκεται υπό γερμανική ηγεμονία, αλλά ταυτόχρονα θα ενέχει σοβαρά στοιχεία συνεταιρισμού  με τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις και παράλληλα θα φροντίζει να χρηματοδοτεί μια πορεία σύγκλισης προς τα άνω του βιοτικού επιπέδου των ευρωπαϊκών χωρών. Το Βερολίνο δείχνει αποφασισμένο να μεταλλάξει την ΕΕ σε ένα πλήρως πειθαρχημένο προς της γερμανική ηγεσία στρατόπεδο. Από την «Ευρώπη των εθνών» που ονειρευόταν και υποστήριζε ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκολ τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, οδηγηθήκαμε στη «ΕΕ των κρατών περιορισμένης εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας» και τώρα οι Γερμανοί απαιτούν να μετατρέψουν τα ευρωπαϊκά κράτη σε… «επαρχίες του Δ’ Ράιχ»!

«Δημοσιονομικό Νταχάου»

Η νέα στρατηγική της Γερμανίας εμπεριέχει ορισμένες πολύ σοβαρές αλλαγές. Πρώτον, το Βερολίνο δεν επιθυμεί πλέον η ηγεμονία του να κατοχυρώνεται μέσω της ταχύτερης γερμανικής ανάπτυξης εντός ενός πλαισίου γενικευμένης ευρωπαϊκής ευημερίας. Αντιθέτως, όπως αποδεικνύεται από την υστερία επιβολής προγραμμάτων λιτότητας σε όλη την ΕΕ κατ’ απαίτηση της Γερμανίας, η σημερινή κυβέρνηση του Βερολίνου επιδιώκει την καθολική πτώση (!) του βιοτικού επιπέδου όλων των λαών της Ευρώπης. Η γερμανική ηγεσία μετατρέπει έτσι ολόκληρη την Ευρωζώνη και την ΕΕ σε ένα απέραντο… «δημοσιονομικό Νταχάου», όπου θα ρίχνονται ο ένας μετά τον άλλο οι ευρωπαϊκοί λαοί προκειμένου να «αναμορφωθούν» σε έναν πολύ πιο «σπαρτιατικό» τρόπο ζωής. Μέσω της πτώσης των αμοιβών, των μισθών και των τιμών στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, επιδιώκει το Βερολίνο να επεκτείνει στις χώρες αυτές την επιχειρηματική δραστηριότητα, την κατοχή περιουσιών από Γερμανούς και την απόλαυση υπηρεσιών με χαμηλότερα γερμανικά έξοδα. Δεύτερον, η Γερμανία δεν τάσσεται πλέον υπέρ της εύκολης διεύρυνσης της ΕΕ με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεται η Τουρκία. Τρίτον, αλλάζει η γερμανική γραμμή και στο θέμα του ευρώ. Ενώ μέχρι τώρα ίσχυε η πολιτική βούληση του Βερολίνου να εντάσσεται αμέσως στο ευρώ όποια χώρα ήθελε, τώρα η Γερμανία θέλει το ευρώ πιο σκληρό, σε βαθμό που όχι μόνο η ένταξη μιας χώρας στην Ευρωζώνη δυσκολεύει αισθητά, αλλά και τίθεται πλέον επί τάπητος το θέμα αποβολής μιας χώρας από το ευρώ, αν αυτή αρνείται ή αδυνατεί να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του γερμανικού «δημοσιονομικού Νταχάου» της ΕΕ!

«Συντεταγμένη χρεοκοπία»

Η συμπεριφορά της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα και την Ιρλανδία αποσκοπεί βεβαίως πρωτίστως στον παραδειγματισμό των υπόλοιπων χωρών της Ευρωζώνης και της ΕΕ και στον εξαναγκασμό τους να αποδεχτούν την υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου. Η υπόθεση όμως δεν σταματά εκεί. Το Βερολίνο δελεάζεται από την ιδέα ακόμη και να πετάξει έξω από το ευρώ κάποιες μικρές χώρες που τις θεωρεί «άχρηστες», προκειμένου να αποδεχτούν εκούσες ακούσες οι υπόλοιπες να μεταβληθούν σε πειθαρχημένες επαρχίες του Δ’ Ράιχ! Στην Ευρώπη μαίνεται πλέον η συζήτηση αν το ευρώ θα επιβιώσει με τη σημερινή του μορφή ή αν θα μετατραπεί σε νόμισμα μόνο μιας ομάδας χωρών του νέου γερμανικού Ράιχ. Όσο για την ανυπαρξία από το ευρώ, αυτή παρακάμπτεται μέσω της «συντεταγμένης χρεοκοπίας» κρατών που εισηγούνται οι Γερμανοί και την οποία θα περάσουν με πραξικοπηματικό τρόπο στην ΕΕ. Η «συντεταγμένη χρεοκοπία» αποσκοπεί ακριβώς στην εξόντωση των χωρών της ΕΕ που θα εμφανίζονται απρόθυμες να εκτελέσουν τις εντολές του Βερολίνου.

Παρίσι – Λονδίνο

Η γερμανική στρατηγική αναστατώνει όχι μόνο τις χώρες της ΕΕ, αλλά και τη Γαλλία και τη Βρετανία, οι οποίες διαβλέπουν τους κινδύνους. Παρά τις αβυσσαλέες αντιθέσεις τους, Παρίσι και Λονδίνο προέβησαν τον περασμένο μήνα σε μια πρωτοφανή κίνηση με σαφή αντιγερμανική αιχμή.  Αποφάσισαν μέτρα και διαδικασίες συντονισμού των πυρηνικών οπλοστασίων τους! Με δεδομένο ότι στη Γερμανία έχει απαγορευτεί η κατοχή πυρηνικών όπλων ως απόρροια της ήττας της στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η αγγλογαλλλική πυρηνική συνεργασία, η οποία δεν είχε σημειωθεί ούτε στις πιο επικίνδυνες στιγμές του «Ψυχρού Πολέμου», στοχεύει στο να υπενθυμίσει στο Βερολίνο πως η οικονομική και πολιτική κυριαρχία του στην Ευρώπη έχει ως αντίβαρο σε έσχατη ανάγκη την αγγλογαλλική στρατιωτική υπεροχή στον πυρηνικό τομέα!  Κανείς φυσικά δεν διανοείται στρατιωτική σύγκρουση στην Ευρώπη σε αυτό το επίπεδο μεγάλων χωρών. Ούτε απειλείται τέτοια σύγκρουση. Και μόνο όμως ο συμβολισμός της κίνησης των Γαλλοβρετανών επιβεβαιώνει πόσο αρρωστημένο είναι σήμερα το πολιτικό και οικονομικό κλίμα στην Ευρώπη, θυμίζοντας εκείνη την απεχθή εποχή του Μεσοπολέμου…

Πηγή : http://www.sofokleous10.gr/

Το σοκ του μέλλοντος; Καλώς ήλθατε στο Νέο Μεσαίωνα

  

Φανταστείτε ένα κόσμο με μια ισχυρή Κίνα που θα αλλάζει την όψη της Ασίας. Με μια Ινδία που θα απλώνει με αυτοπεποίθηση την εμβέλειά της από την Αφρική ως την Ινδονησία. Με το Ισλάμ να επεκτείνει την επιρροή του. Με την Ευρώπη να στενάζει από κρίσεις νομιμοποίησης. Με κυρίαρχες πόλεις κράτη να κατέχουν πλούτο και να οδηγούν την καινοτομία. Και με ιδιωτικούς μισθοφορικούς στρατούς, ριζοσπαστικούς θρησκευτικούς κύκλους και ανθρωπιστικές οργανώσεις να παίζουν με τους δικούς τους κανόνες, ανταγωνιζόμενες για τις καρδιές, τα μυαλά και τα χρήματα των ανθρώπων.Όλα αυτά μοιάζουν οικεία σήμερα. Αλλά κάπως έτσι ήταν ο κόσμος και πριν 1000 χρόνια περίπου, στην ακμή του Μεσαίωνα. Τα τελευταία χρόνια έγινε κοινός τόπος ότι ο μεταψυχροπολεμικός κόσμος, με την άνοδο νέων δυνάμεων όπως η Κίνα και η Βραζιλία, θα καταλήξει σε αυτό που οι επιστήμονες των διεθνών σχέσεων αποκαλούν ‘πολύ-πολική τάξη’. Όμως για τα επόμενα 10-20 χρόνια, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν το μέλλον θα εξελιχθεί όντως έτσι όπως πολλοί το φαντάζονται – συγκεκριμένα αν θα συνεχιστεί η σχετική παρακμή των Ηνωμένων Πολιτειών, το ‘κουτσά-στραβά προχωράμε’ της Ευρώπης, η συνέχιση της ενίσχυσης της Κίνας και της Ινδίας κι όλες αυτές οι γνωστές προβολές.

Στην πραγματικότητα ο κόσμος εισέρχεται στο 2011 όχι απλά ως ένας κόσμος περισσότερων ισχυρών κρατών, αλλά σαν ένας κόσμος πολυάριθμων κέντρων ισχύος διαφορετικών τύπων. Είναι με δυο λόγια σαν ένας νέο-μεσαιωνικός κόσμος. Ο 21^ος αιώνας θα μοιάζει περισσότερο από καθετί άλλο με τον 12^οαιώνα.

Θα πρέπει να γυρίσουμε 1000 χρόνια πίσω για να βρούμε μια ιστορική εποχή όπου ο κόσμος ανήκε εξίσου στην Δύση και στην Ανατολή ταυτόχρονα. Εκείνη την εποχή η ισχυρή δυναστεία Σονγκ της Κίνας ηγεμόνευε στις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου, χρησιμοποιούσε την πυρίτιδα και τύπωνε χρήμα.

Περίπου την ίδια εποχή η αυτοκρατορία των Χόλα στην Ινδία ηγεμόνευε στους θαλάσσιους δρόμους ως την Ινδονησία και το Χαλιφάτο των Αββασιδών κυριαρχούσε από την Αφρική ως την Περσία. Το Βυζάντιο άκμαζε στη γαλήνη της αδυναμίας του, και εξαιτίας και παρά τη μεγάλη έκτασή του. Μόνο η Ευρώπη βλέπει αυτό το μεσαιωνικό τοπίο αρνητικά.

Ο 12ος αιώνας αντιπροσωπεύει έναν πραγματικά πολύ-πολικό κόσμο. Από το ένα άκρο της Ευρασίας ως το άλλο, οι δυνάμεις που βρίσκονταν εντός της άκμαζαν, όπως συμβαίνει σήμερα με την Κίνα, την Ινδία και την Αραβική - Ισλαμική κοινότητα.

Αλλά υπάρχει κι άλλος ένας λόγος για τον οποίο η μεσαιωνική μεταφορά ταιριάζει στο σήμερα. Στα μεσαιωνικά χρόνια, οι Σταυροφορίες και ο Δρόμος του Μεταξιού συνέδεσαν την Ευρασία στο πρώτο παγκόσμιο εμπορικό σύστημα – με τον ίδιο τρόπο που πολλοί παγκόσμιοι δρόμοι εμπορίου το κάνουν σήμερα.

Οι εμπορικοί οίκοι της Μπρυζ και της Βενετίας χρηματοδοτούσαν τα διηπειρωτικά ταξίδια για την ανακάλυψη νέων μπαχαρικών και άλλων εμπορευμάτων. Ο Μάρκο Πόλο έφτασε στην αυλή του Κουμπλάι Χαν στην Κίνα αφού πρώτα θαύμασε τους αμπελώνες του Κασγκάρ και εντυπωσιάστηκε από τον πλούτο των Ξιάν. Ο Άραβας προσκυνητής Ιμπν Μπατούτα έκανε ακόμα μεγαλύτερα ταξίδια από το Μαρόκο ως την Άπω Ανατολή, επισκεπτόμενος στη διαδρομή του τους ακμάζοντες πολιτισμούς της Νότιας Ινδίας και της Σουμάτρας.

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση κάνει ξανά το ίδιο πράγμα, διαχέει την ισχύ πρωτίστως μακριά από τη Δύση, αλλά και μακριά από τα κράτη, προς τις πόλεις, τις εταιρείες, τις θρησκευτικές ομάδες, τις ανθρωπιστικές μη κυβερνητικές οργανώσεις και τα πανίσχυρα άτομα, από τους τρομοκράτες ως τους φιλάνθρωπους. Αυτή η εντροπία δεν πρόκειται να αντιστραφεί για δεκαετίες – αν όχι για αιώνες. Όπως και πριν από 1000 χρόνια, έτσι και σήμερα, η διπλωματία αναπτύσσεται ανάμεσα σε όποιους είναι ‘κάποιοι’. Η προϋπόθεσή της δεν είναι η εθνική κυριαρχία αλλά η ισχύς.

Κάποιοι διέκριναν αντίρροπες τάσεις στο πλαίσιο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αλλά με δεδομένη την ισχύ των δυνάμεων που ωθούν προς ένα νέο Μεσαίωνα, είναι πολύ απλοϊκό να μιλάμε για ‘επιστροφή του κράτους’ μόνο στη βάση του εγχειρήματος διάσωσης της Γουόλ Στριτ και των δημοσιονομικών μέτρων τόνωσης της οικονομίας των κρατών. Πολύ πιο αποκαλυπτική για το μέλλον είναι η κατάρρευση του μεγαλύτερου μέρους του μετααποικιακού κόσμου, από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή ως τη Νότιο Ασία, όπου ο υπερπληθυσμός, η διεφθαρμένη διακυβέρνηση, οι εθνικές τριβές και οι καταρρέουσες  υποδομές ωθούν πολλά κράτη στην πολιτική χρεοκοπία τους.

Από το Κονγκό και το Σουδάν ως το Πακιστάν, σε πολλά κράτη είναι πιθανόν να δούμε μια κίνηση προς ένα μικτό δημόσιο-ιδιωτικό σύστημα διακυβέρνησης. Ας πάρουμε το παράδειγμα του Αφγανιστάν: μια έκβαση εξίσου πιθανή με όλες τις άλλες είναι ένας μεταμοντέρνος διακανονισμός μεταξύ των διεθνών μεταλλευτικών εταιρειών, της κυβέρνησης της Καμπούλ, των τοπικών πολέμαρχων και των ξένων ειρηνευτικών δυνάμεων – ένα νέο-μεσαιωνικό μοντέλο που βλέπουμε ήδη στην Αφρική και σε άλλα μέρη.

Στην οικονομική σφαίρα, τα περισσότερα κράτη, φτωχά ή πλούσια, της Δύσης ή της Ανατολής, αρχίζουν και λειτουργούν ως φίλτρα, προσπαθώντας να διαχειριστούν τις εισροές και εκροές των αγαθών, των κεφαλαίων και των ανθρώπων που τους επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση. Στους μεσαιωνικούς χρόνους, η ευημερία των ανθρώπων εξαρτώνταν από τη θέση της οικογένειάς τους, της συμμετοχής τους σε κάποια συντεχνία και την περιουσία τους. Ο κόσμος της πόλης ήταν διαστρωματωμένος με βάση την κοινωνική και οικονομική του κάστα. Η πίστη δεν προσφέρονταν στο κράτος ως τέτοιο αλλά σε όποιον παρείχε τα αγαθά.

Σήμερα ο πληθυσμός της γης στρέφεται ακόμη περισσότερο προς διάφορες εταιρείες οι οποίες παρέχουν βασικές υπηρεσίες, από ασφάλεια μέχρι υγειονομική περίθαλψη.  Στην αναπτυσσόμενη Ινδία μεγάλο μέρος της δημόσιας κοινωνικής πρόνοιας παρέχεται από βιομηχάνους όπως οι Τάτας και οι Αμπάνις, που οι οικογενειακές τους επιχειρήσεις διευθύνουν ολόκληρες βιομηχανικές πόλεις. Οι περιπτώσεις αυτές αποτελούν το αντίστοιχο του Οίκου των Μεδίκων, της οικογένειας που άρχισε να κυβερνά τη Φλωρεντία από τον 14ο αιώνα. Και ο ισλαμικός κόσμος σήμερα διακρίνεται επίσης από αυτή την πολιτική φιλανθρωπία, με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο και την Χεζμπολά στο Λίβανο να λειτουργούν σαν πολιτικά κόμματα αλλά και σαν κοινωνικές οργανώσεις που παρέχουν υπηρεσίες υγείας και εκπαίδευσης

Βεβαίως καμιά αναλογία δεν είναι τέλεια. Αλλά ο παραλληλισμός της εποχής μας με το Μεσαίωνα αποτελεί τουλάχιστον μια προειδοποίηση ενάντια στις απλουστευτικές αναφορές στην καθαρή ‘Συμφωνία της Ευρώπης’ του 19ου αιώνα, την ισορροπία ισχύος ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη που ακολούθησε τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Το σύστημα αυτό ήταν ένα modus vivendi για κάποια λίγα εθνικά κράτη. Αλλά ο νέος μας κόσμος είναι πολύ πιο πολύπλοκος

Το μόνο κομμάτι που λείπει από όλα αυτά είναι προφανώς η Αμερική. Ο Μεσαίωνας ήταν προ-Ατλαντικός. Σήμερα όμως έχουμε την κληρονομιά της αμερικανικής αυτοκρατορίας που βρίσκεται στον Νέο Κόσμο. Αν η Ευρωπαϊκή Ένωση παίζει το ρόλο της Ιερής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τότε οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το νέο Βυζάντιο που βλέπει τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, ενώ βρίσκεται σε κατάσταση σχετικής παρακμής. Οι Βυζαντινοί κυριάρχησαν όμως για πολλούς αιώνες πέρα από την υλική τους ακμή, μέσα από την πανουργία της διπλωματίας και την εξαπάτηση, όχι μέσα από την στρατιωτική ισχύ.

Αυτός ο νέος κόσμος σημαίνει μεγάλες προκλήσεις, κυρίως για την Δύση. Αλλά αν οι ΗΠΑ εφαρμόσουν μια γνησίως βυζαντινή στρατηγική, ίσως μπορέσουν να πετύχουν την αποτροπή της ολίσθησης του κόσμου σε έναν πόλεμο. Και να έχουμε κατά νου ότι παρά τη σκοτεινή φήμη του, ο Μεσαίωνας υπήρξε στην πραγματικότητα μια εποχή μεγάλων εφευρέσεων και ανακαλύψεων – κι εκείνη που άνοιξε το δρόμο για την μεγάλη Αναγέννηση. Καθώς παρακολουθούμε την κλιμάκωση των τριβών ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις και την ενίσχυση των φόβων για έναν νέο κόσμο πολέμου, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι το ίδιο μπορεί να γίνει και σήμερα.  

Πηγή : http://www.sofokleous10.gr/