"Gracias, Grecia" Nuestra Herencia

Grecia está presente en muchos aspectos de nuestra vida cotidiana. Dentro de la campaña que emprendimos desde Murcia de reivindicar la deuda que tenemos con nuestrs herencia griega, organizamos el evento "Nuestra Herencia" y grabamos este vídeo que pretende ser un homenaje a Grecia y a la deuda que tenemos con ella

Στην Μούρκια της Ισπανίας, καθηγητές και μαθητές πήραν την πρωτοβουλία και δημιούργησαν ένα βίντεο επτά λεπτών μέσα στο οποίο ευχαριστούν την Ελλάδα για την κληρονομιά της στην ανθρωπότητα σε όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής, από την αλφάβητο μέχρι και τη φιλοσοφία, κι από την ιατρική μέχρι και τον αθλητισμό.

Screamin' Jay Hawkins - I Put A Spell On Me

Jalacy Hawkins (July 18, 1929, Cleveland, Ohio – February 12, 2000, Neuilly-sur-Seine, France), best known as Screamin' Jay Hawkins was an American musician, singer, and actor. Famed chiefly for his powerful, operatic vocal delivery and wildly theatrical performances of songs such as "I Put a Spell on You", Hawkins sometimes used macabre props onstage, making him one of the few early shock rockers.

 

 

Screamin’ Jay Hawkins was an American icon who paved the way for the many weirdos that followed him. Without even knowing it, he created a subculture that would influence generations to come. Screamin’ Jay Hawkins was the king of the macabre stage show way before Alice Cooper. In 1956, he put a spell on rock & roll with the release of his single “I Put a Spell on You.” The 2001 documentary Screamin’ Jay Hawkins: “I Put a Spell on You” takes a look hard look at the life of this very original performer. This documentary is full of interesting commentary from Jim Jarmusch, Bo Diddley and Eric Burdon, plus Screamin’ Jay himself. I’m going on record to say that a part of his legacy influenced The Misfits, The Cramps, The Birthday Party, The Cure, Black Sabbath and many more bands of the same ilk. So now check out the documentary Screamin’ Jay Hawkins: “I Put a Spell on You” after the jump!

The legendary Screamin' Jay Hawkins was a great influence on many musicians and his performances were so highly provocative in their originality that even today they can be considered "revolutionary". 

Screamin' Jay Hawkins met Nicholas Triandafyllidis and commissioned him to make a documentary about his notorious life in and out of the music industry. Screaming Jay came to Greece and he gave his very last concerts in Thessaloniki and Athens, before his sudden death in Paris in 2000.

Having been left a legacy of confidential sessions and footage of his final live performances, Triandafyllidis completed the film with a little help from Jay's friends: Jim Jarmusch (director of Ghost Dog), Bo Diddley, Eric Burdon (The Animals), Rudi Protrudi, Diamanda Galas, Arthur Brown (The Crazy Word of Arthur Brown), Andre Williams and others. 

He remained faithful to their common vision:

"A film full of positive energy, an endless source of life".

La Feria De Cali :Rumba ,Sabor y Alegria

Ciudad del departamento del Valle de Cauca en la región del Pacífico en Colombia, Cali es una ciudad reputado para su ambiente alegre y eléctrico que vibra al ritmo de la salsa. A finales de cada año se efectua la feria de Cali, que pone por delante este numerado festivo de la ciudad, proponiendo entonces numerosos espectáculos de música, de bailes, de paseos a caballo, de carreras de toros y de ferias gastronómicas.

 

Cali es una ciudad o hace mucho calor, y con razón, es apodada la capital mundial de la salsa. Esta reputación le vale la visita de numerosos de turistas de todo país. Es justo apres noël, del 25 al 30 de diciembre de cada año, que pues se efectua este célebre fracasa de Cali.

La primera feria de Cali se efectuó en 1957. Recluta tiene esta época la Feria de la Caña de azúcar, se trataba sobre todo de carrera y de corrida de toros y de baile al sonido de la música de las Antillas.

Poco a poco, esta feria se forró de diferente actividades: los paseos a caballo o tiene el instar de la feria de Medellin, los caballos más bellos del país desfilan en las grandes calles de la ciudad; desfiles de coches antiguos y de colección; concursos de belleza, desfiles de bailes con trajes típicos, ferias gastronómicas con Tascas que es unos pequeños restaurantes temporal construido construido de madera o podemos saborear allí el alimento típico y diferentes alcohol de numerosos países; conciertos con artistas reconocidos nacionales e internacionales que cantan en el diffétent lugares público de la ciudad y por fin los espectáculos de bailes con los mejores bailarín de salsa del mundo.

Durante 6 días toda la ciudad de Cali está en alborozo. Un lugar apreciado tres por Cali, es el plaza de toros o están instalados de numerosos Tascas y cantantes. La tarde reina allí un ambiente de los más sobrevoltados. ¡ De qué hacer el fete durante varios días!

 

El salsódromo es el evento apertura de la Feria de Cali. Al mejor estilo de Rio de Janeiro con el Sambódromo, Cali tiene un espacio para el desfile de su mayor atractivo cultural: la Salsa. 

En un tramo de 1 kilometro las escuelas de salsa de Cali e invitadas, bailan por las calles mostrando el talento de los artistas que son tradición caleña e institución mundial.

El público aprecia el desfile de salsa más grande del mundo desde las graderias ubicadas a lo largo del recorrido. El salsódromo dura cinco horas y toma seis meses de preparación.

Lentejuelas, colores fosforecentes, largas pestañas, coloridos peinados, plumas, tocados y las mejores sonrisas en los detalles que usted no vio del Salsódromo de la Feria de Cali. 

 

24 escuelas de salsa, cuatro carrozas, el Grupo Niche, músicos, zancos, Javier Vásquez, Willy García, y más 350 mil asistentes fueron los elementos clave del Salsódromo de la Feria de Cali 2012. 

Baile, celebración, canto y sonrisas en el inicio de la Feria de Cali 2012. Vea cómo festejaron los asistentes al Salsódromo

En la cabalgata Feria de Cali participan cinco mil caballistas que exponen sus ejemplares en medio del sol, la música y las mujeres bellas. En un recorrido cercano a los 6 kms, se aglomeran más de un millón de espectadores para apreciar el evento más concurrido de la feria. La Cabalgata dura cinco horas y cuenta con el respaldo de entidades para la protección de los animales. 

Encuentre todas las informaciones sobre la  feria de Cali  en  la pagina oficial: http://www.feriadecali.com/

Videos :http://www.elpais.com.co/elpais/feria-cali-2012

Το Αμερικάνικο (και Ελληνικό;) όνειρο

Tradiciones De Mexico

TRADICIONES MEXICANAS

MÉXICO ES UN PAÍS FIESTERO QUE A LA MENOR PROVOCACIÓN SE PONE A CANTAR. UN PAÍS QUE SE ENCUENTRA LLENO DE TRADICIONES . ÉSTAS SON SOLO UNAS MUESTRAS DE LA HERENCIA CULTURAL MEXICANA.

 LA FIESTA DE LA CANDELARIA EN TLACOTALPAN VERACRUZ.

 EL AÑO NUEVO DE LOS SERIS EN SONORA

ES LA SEMANA SANTA RARÁMURI EN CHIHUAHUA

 LA FIESTA DEL SEÑOR DEL CERRITO EN EL ESTADO DE MÉXICO

 LA FIESTA DE LA VIRGEN DEL ROSARIO EN TALPA DE ALLENDE JALISCO.

LA DANZA DEL GUERRERO DEL PUEBLO KIKAPOO EN COAHUILA

 LA GUELAGUETZA DE OAXACA,

Te contamos cómo y porqué se realiza en Xcaret la Travesía Sagrada Maya, que rescata el peregrinaje que hacían los mayas desde Polé (Xcaret) hacia Cozumel, la isla dedicada a Ixchel, la diosa de la luna. Sustentado en investigaciones del INAH, esta recreación nos transporta a las antiguas ciudades mayas, a su estilo de vida, a su devoción por Ixchel y a su convivencia con la naturaleza, especialmente el mar, al que consideraban la puerta al inframundo, el Xibalbá.

 EL CRISTO NEGRO SEÑOR DE SAN ROMÁN EN CAMPECHE.

EL DÍA DE MUERTOS EN EL LAGO DE PÁTZCUARO MICHOACÁN

                          LA GRAN FIESTA DEL ATLIXCÁYOTL EN ATLIXCO PUEBLA

ES LA FIESTA DE LOS PARACHICOS EN CHIAPA DE CORZO, CHIAPAS

LA FIESTA DE LA VIRGEN DE SANTA MARÍA DE GUADALUPE, EN LA BASÍLICA DE GUADALUPE, DISTRITO FEDERAL

Dia De Muertos , Mexico.... Fiesta De Color Y Alegria

Αν τύχει να βρεθείτε μία μέρα σαν τη σημερινή στους δρόμους του Μεξικού και συναντήσετε ιδιότυπες πομπές και τιμητικές παρελάσεις μην εκπλαγείτε αν διαπιστώσετε ότι δεν καταλήγουν σε κάποιο κτίριο εθνικού ενδιαφέροντος αλλά σε νεκροταφείο!

Πρόκειται για τη «Μέρα των Νεκρών» μια από τις μεγαλύτερες παραδόσεις της χώρας που εορτάζεται δύο ημέρες, την 1η Νοεμβρίου που είναι για τα νεκρά παιδιά και τα βρέφη (ονομάζεται αλλιώς και μέρα των Αθώων ή μέρα των Αγγέλων) και την 2η Νοεμβρίου που είναι για τους ενήλικες. Τότε είναι που επιστρέφουν οι νεκροί στη γη και τα αγαπημένα τους πρόσωπα τους υποδέχονται με κεράσματα, δώρα και γλυκίσματα. Οι προετοιμασίες ξεκινούν από το βράδυ της 31ης Οκτωβρίου οπότε ανοίγουν οι πύλες για να έρθουν οι νεκροί και συμμετέχουν όχι μόνο συγγενείς ή όσοι έχουν χάσει ένα αγαπημένο πρόσωπο αλλά και μαθητές σχολείου, πρόκειται ουσιαστικά για μια μεγάλη γιορτή του θανάτου.

Ο κόσμος φτιάχνει βωμούς έξω από τα σπίτια του, στα κοιμητήρια, πάνω στους τάφους των νεκρών τους ακόμη και οι μαθητές στα σχολεία όπου αποθέτουν τις προσφορές τους, «ofrendas». Οι προσφορές είναι συνήθως φαγητά, γλυκά, τα αγαπημένα αντικείμενα, ακόμη και κουβέρτες, με σκοπό όχι μόνο να τους ευχαριστήσουν αλλά γιατί υπάρχει η πεποίθηση ότι όντως τα χρησιμοποιούν. Στα κεράσματα της ημέρας την τιμητική τους έχουν τα «Calaveras», ζαχαρωτά σε σχήμα κρανίου, φερέτρου ή σκελετού, μεθυστικά ποτά και το περίφημο «ψωμί των νεκρών» το οποίο είναι πασπαλισμένο με κόκκινη ζάχαρη που συμβολίζει το αίμα, ενώ στους στολισμούς δεσπόζουν τα πορτοκαλί λουλούδια, γνωστά ως «λουλούδια του θανάτου», για να τον ξορκίσουν.

Σύμφωνα με την πίστη των αρχαίων μεξικανικών πολιτισμών, όταν κάποιος πεθάνει το πνεύμα του συνεχίζει να ζει στο Miktlan, μέρος κατοικίας των ψυχών που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια. Γενναιόδωροι Θεοί δημιούργησαν αυτή την ιδανική κατοικία που δεν έχει τίποτα τ τρομακτικό, αλλά αντιθέτως είναι γαλήνια. Εκεί οι ψυχές αναπαύονται ευχάριστα μέχρι την ημέρα που θα επιστρέψουν στις παλιές τους κατοικίες. Κατά την επίσκεψή τους αν και δεν γίνονται ορατοί, οι συγγενείς τους μπορούν να τους αισθανθούν.

Η λαϊκή αυτή παράδοση έχει τις απαρχές της περίπου 3.000 χρόνια πριν, στην εποχή των Αζτέκων, οι οποίοι γιόρταζαν τον ένατο ημερολογιακό τους μήνα (στο σύγχρονο ημερολόγιο ο μήνας αυτός αντιστοιχεί στον Αύγουστο) προς τιμή της θεότητας Miccailhuitontli που σημαίνει «Κυρία των Νεκρών» ή αλλιώς Catrina. Παρόμοιας φύσεως εορτασμοί λαμβάνουν χώρα και σε άλλους πολιτισμούς, στη Βραζιλία, την Ευρώπη, σε ασιατικές και αφρικανικές κουλτούρες. Στην Ελλάδα ανάλογο εορτασμό εντοπίζουμε στις χριστιανικές εορτές των Αγίων Πάντων και των Ψυχών.

Σπότ από την TV AZTECA του Μεξικού για την ημέρα των νεκρών .

Ο διάλογος έχει ως εξής :

-Γυναίκα κάνε γρήγορα , έχουμε δείπνο .

-Εντάξει , έρχομαι.

Το ζευγάρι των νεκρών αφήνει τον τάφο τους και πηγαίνει στο σπίτι όπου οι συγγενείς έχουν ετοιμάσει τον βωμό για την ημέρα των νεκρών με όλα τα καλούδια.

Μπαίνοντας βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη , τρομάζουν αλλά συνειδητοποιούν την πραγματικότητα και ηρεμούν .

-Α ! Τι νοστιμιές , ,λέει η γυναίκα , μας έχουν άπ' 'ολα.
Τα μάτια του συζύγου όμως καρφώνονται στο πακέτο με τα τσιγάρα και αμέσως ανάβει ένα.
- Τι κάνεις , του φωνάζει η γυναίκα , αυτό σου το βίτσιο θα σε σκοτώσει !
-Έλα βρε γυναίκα , αφού είμαστε πεθαμένοι.
Και στο τέλος ο νεκρός πέφτει νεκρός και η γυναίκα του λέει :
Σου το έλεγα ..........

Έτσι ακριβώς με πολύ χιούμορ αντιμετωπίζουν τον θάνατο οι Μεξικάνοι. . Πηγαίνει όλη η οικογένεια στους τάφους των αγαπημένων τους , κάθονται όλη την νύχτα , μιλάνε και αστειέυονται μαζί τους σαν να είναι παρόντες .

Η ημέρα των νεκρών για τους Μεξικάνους είναι γιορτη χαράς και όχι λύπης.

Palenque ..Chiapas Mexico ..Vast, mysterious and enchanting



Lugar sagrado
En tierra de hombre..
Donde el agua y la flor
Se hacen uno
Donde el Puma protege
El canto de los antepasados

En este lugar
Donde nace el cielo y la tierra...
Chiapas


Ch'ul awilal
Ta sk'inal yu'un ants-winik..
Banti te ja' sok te nichim
Junax yak'sbaik
Banti te choje skanantay
Te sk'ayoj yu'un te chich me'el-mamal
Ja in yawil to
Banti x-a'in te ch'ulchane sok te balumilale...
Chiapas

Palenque:

A Spanish word for "fortification". An ancient name for the city was Lakam Ha, which translates as "Great Water", for the springs and small rivers which flow from the site. Palenque was the capital of the important classic-age Mayan city-state of B'aakal (Bone).

Palenque is located at the edge of the jungle overlooking the flood plain of the Rio Usumacinta, Palenque is definitely one of the most beautiful sites in all of Mesoamerica. Probably the richest and most elaborate tomb ever discovered in Mexico is located in the Temple Of Inscriptions at Palenque. This beautiful ruined city is set among the steep foothills and dense jungles at the base of the Chiapas Highlands.

Vast, mysterious and enchanting, the ruined city of Palenque is considered to be the most beautifully conceived of the Mayan city-states and one of the loveliest archaeological sites in the world. Its geographic setting is splendid beyond words. Nestled amidst steep and thickly forested hills, the ruins are frequently shrouded in thick mists. A cool stream meanders through the city center and from the temple summits there are stupendous views over an immense coastal plain. Here and there, piercing the dark green forests, soar great pyramids, towers and sprawling temple complexes. In its period of cultural florescence Palenque was even more beautiful, for then its limestone buildings were coated with white plaster and painted in a rainbow of pastel hues. Hidden deep in the jungle, the ruin's existence was unknown until 1773. Even then, Palenque was rediscovered and lost several times until 1841 when the explorers John Lloyd Stephens and Frederick Catherwood, with their evocative writings and drawings, introduced this jewel of Mayan architecture to the world.

O Κώστας Καρνάβας στην Natura 2011 στο Ίδρυμα Ευγενίδου

        
    

Μια σημαντική εικαστική έκθεση έργων ζωγραφικής και γλυπτικής με αφορμή τη διεθνή ημέρα περιβάλλοντος, φιλοξενείται στους χώρους του Ιδρύματος Ευγενίδου και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής.

Με αφορμή τη σημασία που το Ίδρυμα Ευγενίδου αποδίδει στη περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και στη συγκεκριμένη εικαστική παρέμβαση, αποφασίστηκε να τιμηθεί ο μεγάλος Δάσκαλος-Ζωγράφος  και σήμερα Ακαδημαικός, Παναγιώτης Τέτσης, για την καθοριστική συμβολή του προς αυτή την κατεύθυνση, με το έργο της ζωής του.

Οι 42 συμμετέχοντες  καλλιτέχνες επιλέχθηκαν έτσι ώστε τιμητικά να τον «συνοδεύσουν» με τα δικά τους έργα. Πολλοί υπήρξαν μαθητές του, άλλοι θαυμαστές του και δεν είναι λίγοι, όσοι εμπνεύσθηκαν από τις δημιουργίες του. 

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες είναι οι: Δάφνη Αγγελίδου, Λεμονιά Αμαραντίδου, Μάρκος Βενιός, Χρύσα Βέργη, Ελευθερία Γαλάτη, Παρασκευή Γαρδέλη, Χριστόδουλος Γκαλντέμης, Κορνήλιος Γραμμένος, Ελένη Δελή, Τάσος Δήμος, Μαριλένα Ζαμπούρα, Πέτρος Ζουμπουλάκης, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Ευαγγελία Ιωάννου, Ειρήνη Κανά, Κώστας Καρνάβας, Χρήστος Κεχαγιόγλου, Γιώργος Κουβάκης, Μαρία Κτιστοπούλου, Κυριακή, Αφροδίτη Λίτη, Μιχάλης Μαδένης, Πένη Μαναβή, Καλλιρόη Μαρούδα, Αλέξανδρος Μουστάκας, Ισμήνη Μπονάτσου, Γιάννης Νομικός, Γιώργος Ξενούλης, Φωτεινή Οθωναίου, Άγγελος Παναγιωτίδης, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Ηλίας Παπανικολάου, Γιάννης Παρμακέλης, Άντζελα Πετροχείλου, Κωνσταντίνος Ράμμος, Μάγδα Σιαμκούρη, Κώστας Σχοινάς, Βασίλης Τάγκαλος, Βαγγέλης Τζερμιάς, Άννα-Μαρία Τσακάλη, Μαρία Φιλοπούλου, Μανώλης Χάρος.

Την έκθεση επιμελείται η κριτικός και ιστορικός τέχνης, Αθηνά Σχινά. Διάρκεια έως 15 Ιουλίου

Πηγή : http://www.artnews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1744:-natura-2011-&catid=77:ellinikes&Itemid=420

Η φτώχεια είναι η πιο μεγάλη βία

 







Γράφει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος

Υπάρχει ένα ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου, που το μελοποίησε, μάλιστα, ο Σταύρος Κουγιουμτζής. Kι αυτό το ποίημα μου φέρνει στο νου, αυτόματα μόλις το διαβάσω, τη σημερινή Ελλάδα: «Μπατιρημένο κουρείο Σάββατο βράδι χωρίς δουλειά, μπατιρημένο κορμί Σάββατο βράδυ χωρίς έρωτα». Και θέλω να πω αμέσως ότι το μπατιρημένο κουρείο με πονάει περισσότερο από το μπατιρημένο κορμί. Γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια λαϊκή γειτονιά, κάτω από την πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας, πια).

Kαι δεν μπορεί να φύγει απ’ το μυαλό μου, απ’ τη ψυχή μου, η εικόνα ενός κουρείου, Φυλής και Φωκαίας, που είχε ελάχιστους πελάτες ακόμη και το Σάββατο και ο φουκαράς ο κουρέας, με την άσπρη ποδιά, κοίταζε απεγνωσμένα  από το παράθυρο του μαγαζιού του έξω  στο δρόμο, μήπως εμφανισθεί κάποιος πελάτης, έστω για ένα ξύρισμα, έστω για μερικές δραχμούλες…

Χρόνια δύσκολα, της δεκαετίας του ’50. Μόλις τελειώσει ο Εμφύλιος (1949), δεν υπήρχε δουλειά-υπήρχαν, αντίθετα, πιστοποιητικά «κοινωνικών φρονημάτων». Γιατί, όμως, τα γράφω τώρα όλα αυτά; Γιατί είδα, προ ημερών, στο Σύνταγμα, σε ,ία από τις συγκεντρώσεις ων «αγανακτισμένων», ένα σύνθημα. Αυτό: «Η πιο μεγάλη βία είναι η φτώχεια». Ναι. Η πιο μεγάλη βία είναι η φτώχεια. Το απλήρωτο νοίκι, το απλήρωτο γραμμάτιο, η ανεργία. Και θυμάμαι μια συνταρακτική σκηνή, σε θεατρικό έργο: τέσσερις, πέντε άντρες κουβεντιάζουν  σε ένα δρόμο. Ξάφνου, εμφανίζεται και ένας έκτος. Αδύνατος. Αξύριστος. Με τριμμένο παντελόνι. Κάποιος από την παρέα, κάνει να τον χαιρετήσει. Και κάποιος άλλος, του λέει αυστηρά: «Μην του μιλάς αυτουνού. Είναι άνεργος»! Δηλαδή, άνεργος ίσον άρρωστος, χανσενικός, χτικιάρης, αποσυνάγωγος.

Παρακολουθώ συστηματικά τις ειδήσεις που αναφέρονται στην ανεργία. Και ο καθηγητής Σάββας Ρομπόλης, επιστημονικός διευθυντής στη ΓΣΕΕ, είναι φίλος μου. Τρελαίνομαι  κάθε φορά που βλέπω ότι οι δείκτες της ανεργίας παίρνουν τον ανήφορο. Και τρελαίνομαι περισσότερο, όταν αυτά τα απελπιστικά νούμερα της ανεργίας αφορούν στους νέους. Και τις γυναίκες. Αλήθεια, πώς μπορεί ένα παλικάρι 25 χρόνων, μια κοπελίτσα στα 22, να σχεδιάσουν το μέλλον τους; Πώς μπορούν ν’ ανοίξουν σπιτικό, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά, να επιζήσουν, σ’ αυτό τον άθλιο κόσμο, αυτούς του σκουριασμένους, τους ελεεινούς καιρούς;

Διάφοροι, διάφορα λένε και γράφουν για τις λαοσυνάξεις στο Σύνταγμα και αλλού. Για το κίνημα των Αγανακτισμένων. Αναρωτιέμαι, όμως: ένας άνεργος νέος, μια άνεργη νέα, που τα βλέπουν όλα σκοτεινά μπροστά τους, τι θα κάνουν; Θα κάθονται μπρος στην τηλεόραση και θα κλαίνε τη μοίρα τους ή θα χαζογελάνε με τις «λάιφ στάιλ» εκπομπές; Το έδαφος σείεται κάτω από τα πόδια τους. Και σείεται συνεχώς. Ένας σεισμός διαρκείας, που σπάει νεύρα και αντοχές, που εξουθενώνει και διαλύει. Δεν πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να αντιδράσουν; Να βγουν από τα σπίτια  τους και να ενώσουν τη φωνή της διαμαρτυρία και της οργής τους με τη φωνή και άλλων που έχουν τα ίδια προβλήματα, γλιστράνε κάθε μέρα και πιο πολύ, στην απόγνωση;

Και να σκεφτεί κανείς, ότι μερικά χρόνια πιο πριν, τίποτα δεν έδειχνε ότι η Ελλάδα θα γκρεμιζόταν στην άβυσσο της ανυποληψίας και της οικονομικής κατάρρευσης. Δυστυχώς, οι πολιτικοί μας αποδείχτηκαν ανάξιοι των περιστάσεων. Όσο για μας, τους πολίτες, αποχαυνωμένοι από τη ψεύτικη ευμάρεια και τη γκλαμουράτη ηλιθιότητα, δεν βγάζαμε κιχ. Το μόνο που μας ενδιέφερε, στη μέγιστη πλειοψηφία μας, ήταν το «πρώτο τραπέζι πίστα», δυστυχώς…

Πηγή : http://kafeneio-gr.blogspot.com/2011/06/blog-post_5492.html

Κώστας Καρνάβας , Nymphs & DreamScapes

Κατά την Ελληνική Μυθολογία οι αναφερόμενες Νύμφες ήταν γυναικείες ιδεατές μορφές θεϊκής καταγωγής, νεαρές στην ηλικία, που ζούσαν μέσα στην άγρια φύση, τριγύριζαν στα βουνά, συνοδεύοντας την Άρτεμη και παίζοντας μαζί της. Ήταν όλες τους πανέμορφες, η Άρτεμις όμως ξεχώριζε με τη θωριά της ανάμεσά τους. Τραγουδούσαν και χόρευαν μαζί με τον Πάνα στα λιβάδια και στις πλαγιές, συνήθως κοντά στις πηγές των οποίων και αποτελούσαν στη πραγματικότητα την αλληγορική εκπροσώπησή τους. Υμνούσαν με τις γλυκιές φωνές τους, τους Ολύμπιους θεούς και ιδιαίτερα τον πατέρα του Πάνα, τον Ερμή. Μαζί τους χόρευε και η Αφροδίτη, μαζί με τις Χάριτες, όπως λέει ο Όμηρος, στο βουνό Ίδα, στην Τροία. Άλλοτε το χορό τους τον οδηγεί ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας. Οι Νύμφες κατατάσσονταν γενικά μεταξύ θεών και θνητών, ως ημίθεες. Δεν ήταν αθάνατες, ζούσαν όμως πάρα πολύ και τρέφονταν με αμβροσία.

.«Ο Κώστας Καρνάβας είναι ένας εικαστικός δημιουργός που ξεκινάει την πορεία του από τη μοντέρνα τέχνη και όχι από την παραδοσιακά ακαδημαϊκή. Οι ελεύθερες σπουδές του, η γνώση του για τον κινηματογράφο, η αγάπη του για το ιστορικό και μυθολογικό παρελθόν είναι οι βάσεις πάνω στις οποίες στηρίζεται η εικαστική γραφή του, με συλλογικά σημαινόμενα σ' όλο το φάσμα των έργων του στη ζωγραφική και γλυπτική.»

Ο Κώστας Καρνάβας, (γ. 1947), σπούδασε σκηνογραφία και σκηνοθεσία στη Σχολή του Λ. Σταυράκου. Έκανε ελεύθερες σπουδές ζωγραφικής και γλυπτικής στη Γερμανία και στη Βρετανία. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ενώ τη δουλειά του έχει παρουσιάσει σε πάμπολλες εκθέσεις στην Ελλάδα, καθώς και στην Γερμανία και τις Η.Π.Α. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα, Γερμανία και Η.Π.Α

Το "Σχέδιο Φοίνιξ" . Ένα Παγκόσμιο Νόμισμα ;

Το σχέδιο αυτό είχε περιγράψει από το 1988 σε πρωτοσέλιδο άρθρο του ο “Economist” . «Φοίνιξ» ήταν η κωδική ονομασία του νέου παγκόσμιου νομίσματος, επειδή ακριβώς η γέννησή του από τις στάχτες του παλαιού νομισματικού συστήματος θα θύμιζε την αναγέννηση του αρχαίου Φοίνικα από τις στάχτες του. Το νέο νόμισμα θα γεννιόταν το 2018, σύμφωνα με την «προφητεία» του Economist, από τον «γάμο» του δολαρίου, των ευρωπαϊκών νομισμάτων και του γιεν και, ίσως, ορισμένων φτωχότερων χωρών. «Η παγκόσμια προσφορά φοίνικα (σ.σ.: χρήματος) θα ρυθμιζόταν από μια νέα κεντρική τράπεζα, που θα αποτελούσε πιθανότατα τη μετεξέλιξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου».

Αυτό που ξεχνούσε το περιοδικό να αναφέρει ήταν η πολιτική παράμετρος αυτού του μεγάλου νομισματικού παιχνιδιού: για να υπάρξει μία παγκόσμια κεντρική τράπεζα, που θα αποτελέσει τη μετεξέλιξη του ΔΝΤ, χρειάζεται και κάποια μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης, που δεν θα έχει σοβαρούς δημοκρατικούς περιορισμούς (η έννοια των παγκόσμιων εκλογών δεν έχει εφευρεθεί ακόμα) και θα αντλεί την ισχύ της από τις χώρες που κυριαρχούν και στη μετοχική σύνθεση του ΔΝΤ, δηλαδή τις προηγμένες βιομηχανικές χώρες της Δύσης, με επικεφαλής τις ΗΠΑ. Από πολιτική άποψη, το «σχέδιο Φοίνιξ» φαίνεται άκρως προβληματικό, τουλάχιστον σε οποιονδήποτε έχει στοιχειώδη δημοκρατική ευαισθησία, γι’ αυτό και το σχετικό άρθρο του “Economist” περιέγραφε εξαντλητικά τις οικονομικές ευκολίες και αρετές ενός παγκόσμιου νομίσματος, χωρίς να μπαίνει στα πολιτικά ζητήματα που σχετίζονται με το νέο νόμισμα.

Αρκετά χρόνια και πολλές οικονομικές κρίσεις αργότερα, και ενώ το έτος 2018 δεν φαίνεται πια τόσο μακρινό, αυτή η «προφητεία» του Economist γίνεται εξαιρετικά επίκαιρη. Τρεις μήνες πριν φυλακισθεί και αποπεμφθεί από το ΔΝΤ, ο Ντομινίκ Στρος Καν περιέγραφε πώς οραματιζόταν την έξοδο από την παγκόσμια οικονομική κρίση με τη δημιουργία ενός παγκόσμιου νομίσματος, που θα είχε τη βάση του στα Ειδικά Τραβηκτικά Δικαιώματα (Special Drawing Rights), δηλαδή στο «εικονικό νόμισμα» που χρησιμοποιεί το ΔΝΤ στις συναλλαγές του με τις κυβερνήσεις .

Ο Στρος Καν φαίνεται ότι έκανε ένα λάθος, από υπερβάλλουσα φιλοδοξία να πάρει τον τίτλο του «πατέρα του νέου νομίσματος»: όχι μόνο κινήθηκε πρόωρα για να ανακοινώσει στον κόσμο το φιλόδοξο σχέδιο, αλλά έσπευσε να δηλώσει ότι στη νομισματική βάση του νέου συστήματος θα πρέπει να περιληφθούν και τα νομίσματα μεγάλων οικονομικών δυνάμεων του (πρώην) Τρίτου Κόσμου, όπως της Κίνας, η οποία άλλωστε έχει στα «σεντούκια» της αμερικανικά ομόλογα αξίας 2,85 τρισ. δολ.  και δεν μπορεί να αγνοηθεί ως βασικός παγκόσμιος νομισματικός «παίκτης». Ο Στρος Καν λέγεται ότι ήταν αποφασισμένος να πιέσει στη Σύνοδο του G8 στην Ντοβίλ, που έγινε την περασμένη εβδομάδα χωρίς την παρουσία του, για την επίσπευση της εφαρμογής του «σχεδίου Φοίνιξ», με συμμετοχή της Κίνας. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στην αμερικανική κυβέρνηση (πάσα σχέση αυτής της δυσαρέσκειας με τη δικαστική του περιπέτεια είναι ασφαλώς συμπτωματική).

Γιατί όλα αυτά έχουν σχέση με την Ελλάδα; Πολύ απλά, πριν «μηδενίσει το κοντέρ» στο παγκόσμιο νομισματικό παιχνίδι, θα πρέπει να γίνει ένα μεγάλο «ξεκαθάρισμα», υπό τη μορφή μιας παγκόσμιας κρίσης χρέους, που θα προετοιμάσει το έδαφος για να γίνει πολιτικά δεκτό με ανακούφιση το «σχέδιο Φοίνιξ». Σε αυτό το «ξεκαθάρισμα», σε αυτό τον παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο, ο πλανήτης θα χωρισθεί σε νικητές και ηττημένους: νικητές θα είναι όσοι έχουν τα λιγότερα χρέη και την καλύτερη δυνατότητα εξυπηρέτησής τους, αλλά και τα περισσότερα περιουσιακά στοιχεία. Οι ηττημένες χώρες αυτού του πολέμου, αυτές που θα βρεθούν υπερχρεωμένες και χωρίς περιουσία θα καταδικασθούν σε ρόλο παρία στο νέο σύστημα, ή, ορθότερα, σε καθεστώς αιώνιας δουλείας στο χρέος, σε ένα νομισματικό σύστημα που θα ελέγχεται από τους νικητές.

Το μεγάλο «ξεκαθάρισμα» άρχισε στις ΗΠΑ από τράπεζες, πέρασε στην Ευρώπη, με τον «πόλεμο» να μεταφέρεται σε ολόκληρα έθνη του αναπτυγμένου κόσμου και θα συνεχισθεί μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας, όπου νικητές και ηττημένοι θα έχουν πια ξεχωρίσει, τόσο σε επίπεδο εθνών, όσο και σε επίπεδο επιχειρηματικών/τραπεζικών οντοτήτων. Γι’ αυτό και η σημερινή περιπέτεια της Ελλάδας έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από όση φαντάζονται οι περισσότεροι: δεν είναι απλώς μια κρίση, που αργά ή γρήγορα θα ξεπερασθεί, με περισσότερες ή λιγότερες θυσίες. Είναι μια «πολεμική περιπέτεια», με οικονομικούς όρους, από την οποία θα κριθεί η τύχη της χώρας στο νέο νομισματικό σύστημα που αναδύεται.

Πηγή : http://www.banksnews.gr/portal/home-page/124-top-story/2810------lr

«Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια», Εφυγε ο Μανώλης Ρασούλης.

Λόγια και σκέψεις από το επίσημο site του Μανώλη Πρασούλη : http://www.rasoulis.gr/ :

"Το παρόν site, για μένα, έστω και επίσημο, δεν είναι να παραθέσω τα πεπραγμένα μου, εν είδη πρόωρου μνημόσυνου, τα προικώα μου σε στιλ: θαυμάστε με και εσείς ,εκτός από μένα (που

και αυτό μπορεί να περιλαμβάνεται στο σκεπτικό αλλά ως δευτερογενές)  αλλά να εκθέσω μεν τα πεπραγμένα μου, όσο μπορώ περισσότερα, για να δείξω ότι δούλεψα – και δουλεύω- και δεν

υπήρξα χαραμοφάης, και αφού  υπερασπιστώ τον περιφρονημένο κατατρεγμένο και πρωτοπόρο χαρακτήρα των προϊόντων των κόπων μου, να καταγράψω τις προσπάθειες των όσων δεν

ηθέλησαν να παραχθούν αυτά τα προϊόντα και το γιατί ο παραγωγός τους –εγώ δηλαδή- έγινα το σκοτεινό αντικείμενο του φθόνου τους. Όμως θέλω να καταγράψω όχι τις κινήσεις των εχθρών

που έτσι και αλλιώς θα υπήρχαν, αλλά εκείνων των κρατικών φορέων και ιθυνόντων εν ονόματι τάχαμ του δημοσίου συμφέροντος, -ουσιαστικά εις βάρος του- χρησιμοποίησαν τους εθνικούς

 και κρατικούς οργανισμούς και μηχανισμούς εναντίον μου και εναντίον της δουλειάς μου, που επωμίστηκε σε τελευταία ανάλυση το δημόσιο συμφέρον και το ξεκαθάρισμα του τι είναι

επιτέλους πολιτισμός, και πώς αυτός θωρακίζει  τη χώρα ή καταντά τροτέζα  στη Συγγρού του εκάστοτε και ενίοτε γραφειοκρατικού, μικροπολιτικού συμφέροντος.

Όποιος λοιπόν, έντιμος, ευαίσθητος, αντικειμενικός θα ήθελε να εντρυφήσει  στην πορεία της ιδεολογικής μου ηθικής και αισθητικής απόσταξης , θα λάβει υπόψη του πάραυτα με το μικρό

έργο μου και το ιστορικό μου πώς η Λερναία Ύδρα (και η δίδυμη αδελφή της, δηλαδή οι ημέτεροι) προσπάθησε και προσπαθεί να το παροπλίσει , περιθωριοποιήσει, να του κάνει λοβοτομή εκεί που αυτό οραματίζεται τη Χρυσή τομή.

Δεν το κάνω από στιλ ούτε από γκρίνια που αναφέρομαι επίμονα σε περιστατικά που δείχνουν ανάγλυφα αλλά και σημειολογικά τις συσχετίσεις και της τριβής μεταξύ της δικής μου προσπάθειας αλλά και της Λερναίας Ύδρας. Όχι μόνο απλώς για την ιστορία όπως λένε.

Η καταγραφή του κοινωνικού πλαισίου –που διαμορφώνει και ελέγχει η πιο αδυσώπητη αποκρουστική και παρακμιακή κάστα των νεόπλουτων αρχοντοχωριατών μικροαστών-

τους οποίους στο βάθος αγαπώ αλλά δεν εκτιμώ- έχει πρώτιστη σημασία για την εντόπιση των παραμέτρων, των αξόνων, και των αναδιπλώσεων της συνολικής δουλείας μου, που σαφώς προεκτείνεται στη στάση ζωής που κρατώ, ελπίζω με κάποια συνέπεια, και που απ’αυτή τροφοδοτείται και νοηματοδοτείται.

Επομένως, και να τα γκαγκαρώσω, κάποια στιγμή, (και δεν είμαι από πέτρα ούτε αθάνατος) να υπάρχει τουλάχιστον ένα site, όχι απολίθωμα, αλλά σαν ημερολόγιο ενός τύπου που προσπάθησε

να βιώσει και να αντιληφθεί την αντίστιξη της ζωής, του έρωτα και του θανάτου. Μπας και κανένας άλληλος μάθει κάτι απ’ αυτό και κάνει μέσα του ένα βζνννγκ.

Απ’αυτήν την άποψη και υπ’ αυτή την έννοια ας είναι ευλογημένο το παρόν site. (πιστεύω και δεν ξέρω γιατί, αν ζούσε στις μέρες μας ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα’χε και αυτός ένα site).

Υ.Γ.  Το σπουδαιότερο, ότι ο τύπος αυτός (εγώ δηλαδή) ενσαρκώθη  σ'ένα οριακό timing όπου πλανήτης και ανθρώπινο είδος, αντικειμενικά βρίσκονται στον έσχατο κίνδυνο, και η ηθική του αγωνία επυρακτούτο όχι από το ερώτημα: να ζει κανείς ή να μην ζει, αλλά αν υπάρχει δικαιοδοσία,

εκ της διαλεκτικής, περί σωτηρίας του πλανήτη ή του είδους παρέμβασης ναυαγοσωστικού περιεχομένου ή καρμικά θα έπρεπε να γίνει αποδεχτό το προαποφασισθέν και να γράφει η οθόνη

το ίσως λυτρωτικό, τελειωτικό: The End."

Καλό σου ταξίδι Μανώλη!